دوازدهم بهمن ۱۳۵۷ توی بهشت زهرا بود که تشویق و دست زدن مردم در برابر صحبت های امام خمینی با الله اکبر وزیر شعار تبدیل شد به صلوات و الله اکبر.
من که اون روزها نبودم. اما از خیلی ها شنیدم و خیلی جاها دیدم که وقتی می خواستن کسی رو تشویق کنن، صلوات می فرستادند.
خیلی وقته که فکر می کردم به این موضوع که چرا حرمت صلوات و الله اکبر هر جایی شکسته میشه یا شاید ندانسته و نخواسته این دو کلام نورانی مسخره میشه.
اگه برق بره میگن الله اکبر. بیاد صلوات می فرستن. کار بد بد بکنن صلوات میفرستن. کار خلاف می کنن، الله اکبر میگن.
اما روز ۲۰فروردین ماه بود که بعد از پایان صحبت های رییس جمهور در جشن هسته ای ۱۳۸۸، که در اصفهان برگزار شد، همه حضار بعد از سخنرانی دکتر احمدی نژاد کف زدن و انگار این سنت جهانی تشویق بعد از سال ها زنده شد.
شاید این اتفاق یک هماهنگی از پیش تعیین شده باشه. شاید هم یک اتفاق و یک پارچگی همگانی باشه.
هر چی که هست، عمل خوبی هست که بعد از سی سال به جای سابقش برگشته. امیدوارم پابرجا بمونه.
