طبل

کودک، نوجوان و جوان های عزادار زیادی را دیدم.
نوجوانی که علامت بلند کرده بود.
کودکی که مدام شمع روشن می کرد و از خدا چیزی می خواست.
پدری را دیدم که کودک دو سه ساله اش را برده بود جلوی جلو تا سر بریدن و پوست کندن گاو را ببیند.
کسانی را دیدم که بلند بلند نماز می خواند. انگار همه دنیا باید بشنوند که آنها نماز می خوانند.
ملتی را دیدم که برای یک بشقاب غذا با هم دعوا می کردند.
جوی های آب پر از آشغال را در کنار سطل های خالی از زباله دیدم.
هنوز بعد از چند روز خون های خشکیده ای روی زمین می بینم که زور باران شستنش نمی رسد. مردمی کشته اند، برده اند، خورده اند و نشسته اند.

Read the rest of this entry »

باز یک محرم دیگه اومد.
اگر سلام نمی کنیم به هم، اگر با هم خداحافظی نمی کنیم، اقلا این ماه رو تحریفش نکنیم.
حرف دروغ درباره امام حسین نزنیم.
به ابوالفضل قسم این جور موقع ها چیزهایی می شنوم که مو به تنم راست میشه.
بعضی ها تا یک میکروفن گیر میارن شروع می کنن به داستان بافی درباره محرم و کربلا که شاید فقط ۵درصد اون حرف ها درست باشه.
خیلی زشته که برای بلند کردن علامت یا طبل زدن دونفر با هم دعوا کنن و یکی کشته بشه(پارسال چند نمونه اتفاق افتاد).
زشت تر اینه که به خاطر یک بشقاب غذای نذری مردم تو سر و کله هم بزنن و فحش و فحش کاری کنن.
آخه این همه غذا رو چه کار می خواهید بکنید؟
چیزهایی که می شنوم رو نمی تونم اینجا بنویسم. خودتون بیشتر از من سراغ دارید.
امیدوارم خود امام حسین کمکمون کنه.