حنیف برادرمه. از برادر بهم نزدیک تر. پناه خستگی ها دل تنگی هام. رفیق لحظه های این چند ساله. خودش میدونه راست میگم. میدونه چقدر بهش توی این چند سال وابسته بودم. حالا رفته اون طرف انگار. هی بهش گفتم حنیف برو. نمون. ولی هی میگفت مملکتمه میخوام توش بمونم. ولی توی این چندماه کاری کردن که حنیف هم ترک وطن بکنه. از همون روز انتخابات که با هم از ستاد اومدیم بیرون تا همین الان ندیدمش. دلم براش یه دنیا تنگ شده. تا اینکه دیروز پریروز خبردار شدم که تو آلمان یه جایزه حقوق بشر بهش دادن. بی خبر بودم چون اینترنت و تلفن و ماهواره و همه منابع اطلاعاتی من دچار اختلال شده. خوشحالم که بالاخره یک خبر خوب ازش بهم رسید.

این هم متن سخنرانی حنیف هنگام دریافت جایزه اش هست:

ادامه مطلب

بدین وسیله من یعنی آدم از کلیه دوستانی که بهشون برای سال نو زنگ نزدم یا پیامک (SMS) نفرستادم عذرخواهی می‌کنم. علت این امر خداپسندانه اینه که شرکت محترم مخابرات هنوز اس ام اس های سال گذشته من رو به مقصد نرسونده.
علت بعدیش اینه که قبض موبایلم همین طوری خداتومن میاد. وای به اینکه بخوام زنگ و اس ام اس هم بزنم. تازه با همه این اوصاف یک پیامک هم برای یکی از استادهامون که اتفاقا یکی از مدیران ارشد شرکت مخابرات ایران هستند فرستادم و علت این اقدام رو توضیح دادم. شماها هم منو ببخشید که بهتون زنگ نزدم.
از این افراد عذرخواهی ویژه می کنم که بهشون زنگ نزدم. سال نو رو از همین تریبون بهشون تبریک میگم و آرزوی لحظات و سالی خوش براشون دارم.
حنیف مزروعی و فرنوش معیری، آرش حسن نیا و خانواده، علی دهقان، منصور ضابطیان، نیلوفر محب علی، کامران نجف زاده، میترا لبافی، بچه‌های واحدمون، دوستان روزنامه‌‌نگار، دوستان مقیم خارج از کشور، فرید صادقی، علی خردپیر، علی حق، رهام وزیری، مرتضی ناعمه، الهام محمودی، مرجان رضی، رامین سفری، مازیار ناظمی، هم‌کلاسی‌های دانشکده خبر، صادق چناری و پریسا رهنما و بسیاری از دوستان دیگه که حافظه یا صلاح دید اجازه آوردن نامشون رو بهم نمیده.