برج

وقتی خورشید طلوع می‌کرد، می‌دیدمش.
آره از همین اول می‌خوام افسوس بخورم. وقتی که خورشید غروب می‌کرد، می‌دیدمش.
هر دو رو می‌دیدم. تا اینکه یک برج طلوع و غروب خورشید رو ازم گرفت.
حالا دلم رو به این خوش می‌کنم که شاید یک شبی ماه بخواد بهم نگاه کنه.
پرده رو کنار می‌زنم و ماه رو می‌بینم و با نگاه مهربونش می‌خوابم.
ابرها کینه به دل نمی‌گیرن. از جلوی مهتاب کنار می‌رن.
اما می‌ترسم روزی به سینه آسمون هم سیمان بمالند و من دیگه ماه رو هم نبینم.
اما می‌دونم که نگهبان ماه نمی‌ذاره که ماه رو ازم بدزدن.
آخه نگهبان ماه با من دوسته.
نگهبان ماه مهربونه.
دوستت دارم نگهبان ماه.