ایران

سلام
سال نو مبارک
خیلی باحاله که آدم لحظه تحویل سال رو توی اینترنت بگذرونه. نه؟!
و خاطره انگیزه که از سرمای روز اول عید به خودت بلرزی.
امسال توسط رهبری به عنوان “اتحاد ملی و انسجام اسلامی” نامیده شد. چیزی که واقعا نیاز داریم. به شدت احتیاج به این اتحاد و انسجام رو توی این چند روز به واقع حس کردم. این نکته از کامنت هایی که برام می ذاشتن معلوم بود. حرف هایی رو بعضی هاتوی کامنت ها می نویسن که از یک ایرانی بعیده. خدا رو شکر که رهبر این سال رو به این عنوان اعلام کردن تا در جهت انسجام بیشتر حرکتی صورت بگیره.
پیام رییس جمهور هم مثل بقیه صحبت ها بود و حرف تازه ای نداشت. مثل همیشه تعریف از خود بود. تعریف از عملکرد دولت، تعریف از اینکه در بخش مسکن، کشاورزی و بازرگانی کارهای بزرگی صورت گرفته که تا به حال سابقه نداشته. رییس جمهور باز هم درباره صهیونیسم صحبت کرد. باز هم…
سید محمدخاتمی رییس جمهور پیشین هم صحبت هایش به نقل از ایسنا این طور بود: “با تغییراتی که در زندگی همه ما پدید آمده است و با وجود آشفتگی در حال که ناشی از کنده شدن از عالم گذشته و واماندگی از ورود به عالم جدید و ناتوانی از آفرینش عالمی دیگر است و به رغم سرگشتگی و بریدگی از دیار و یار، اما از بختیاری هنوز نوروز در میان ما زنده است و احساس «خود بودن» را در ما زنده نگاه می‌دارد و امید آنکه این احساس بیش از پیش مایه تفکر شود تا بتوانیم امروز و فردایمان را با تکیه بر گذشته (و نه رفتن و ماندن در آن) بسازیم تا هم «خود» باشیم سرافراز و پیشرو، و هم انسان زمان خود.”
خیلی های دیگه پیام نوروزی دادن.
امیدوارم امسال سال خوبی باشه برای همه ما. سرشار از راستی و درستی. سرشار از وحدت و انسجام. امیدوارم بلا به دور باشه از سر مردم ما و کشورمون ایران. امیدوارم حرف هایی که رییس جمهور می زنه روزی تحقق پیدا کنه و ما دیگه گوجه کیلویی ۲۰۰۰تومان، سیب زمینی کیلویی ۱۰۰۰تومان، تخم مرغ دانه ای ۲۰۰تومان، خانه نقلی و کلنگی متری یک و نیم میلیون تومان رو شاهد نباشیم. امیدوارم اصل ۴۴قانون اساسی درست و دقیق اجرا بشه. امیدوارم. امیدوارم.
چند خط بالا اعتقادات خودم بود و همه آنچه که در دل دارم. وبلاگ من جایی هست برای هرآنچه که می خواهم بنویسم و من هم این کار رو می کنم. هرچند می دونم به محض اینکه این یادداشت رو گذاشتم، یک سری از باز شروع می کنن به فحش دادن چرت و پرت نوشتن. بعضی ها خیال می کنن اگه آدم وبلاگ داشته باشه و فلان چیزها رو هم تو وبلاگش بنویسه دیگه نباید از شخصیت ها، سازمان ها و دستگاه های حکومتی تعریف کنه.
نه اصلا این طور نیست. من هر جا که اشکالی ببینم، توی وبلاگم می نویسم. هر وقت ببینم زدن حرفی ممکنه مشکلی در جایی دیگه به وجود بیاره، ازش می گذرم. وقتی ببینم دستگاهی کار خوبی انجام داده، در حد خودم به عنوان یک ایرانی ازش تعریف می کنم. پس نباید من اون طوری بنویسم که دیگران از من می خوان. اگر این طور باشه، من هر مطلب این وبلاگ رو باید به ۱۰۰شکل مختلف بنویسم.
ببخشید سرتون رو درد آوردم.
سال خوبی داشته باشید.
یاعلی