ازدواج

نمی دونم امروز یا فردا عقدکنون پسرعمه ام هست. همه رفته اند گرگان برای مراسم. من مانده ام تنها.
علی مدام برام پیغام(کامنت) میذاره و میگه تو اصلا حالت خوب نیست. مدام بدتر میشی. راست میگه. عاشقی بد دردیه. عاشق باشی، غرور و حسادت هم داشته باشی، اون وقته که میشی یک تیکه سنگ.
سنگی که همه دوستان سنگش الان ازدواج کردن و چندتایی شون یا زلف یار تو دستشونه یا اینکه هر دو سه روز یک بار پوشک بچه می خرن. سر ما مونده بی کلاه. نمی دونم این شتر کی میخواد دم خونه ما بخوابه. روزی فکر می کردم اگه من مثل فلانی ۲۰سالم بشه چه کارها که نخواهم کرد، حالا از مرز ۲۰سالگی رد کرده ام و به این فکر می کنم که آیا خداوند به من برای زنده ماندن و دیدن مرز سی سالگی نفس خواهد داد.
بعد باز فکر می کنم. انگار طاقت دیدن هیچ دختر و پسری در کنار هم را ندارم. انگار می خوام یک چیزی از سقف آسمون بیفته رو سرم و راحت بشم.
خیلی افسرده شدم. بیش از حد. حالا تنها، مثل یک آدم مجرد، شکم گرسنه، چیزی برای خوردن ندارم، حتی حال هم ندارم تا چیزی درست کنم. حتی دوست ندارم جایی بروم. دلم برای خودم تنگ شده. جایی نمی روم. کسی را ندارم. دوست دارم زودتر یک انقلاب در درونم رخ بده. می خوام یکی پیدا بشه. نمی خوام همه عشق های زندگیم یک طرفه باشه.
ولی انگار با این اخلاق گندی که من دارم، هیچ کس راضی به هم صحبتی با من نمیشه، چه برسه به عشق و عاشقی.
دوست دارم این بارون همین طور بباره. دوست دارم صدای بزن بارانی که از پنجره همسایه میاد ادامه پیدا کنه. اما صدا هم قطع میشه. فقط صدای تکراری ماشین هاست که میاد. وجدانم رفته مرخصی. رفته به فک و فامبیل هاش سر بزنه. من موندم تنها. تنهای تنها.