از تشییع جنازه و بیمارستان فراری ام. یادم نمیاد که تو تشییع جنازه کسی شرکت کرده باشم. دست خودم نیست. شاید به این خاطر باشه که از مرگ می ترسم. شاید.
نه. انگار ترسی از مرگ ندارم. بشتر از روسیاه مردن می ترسم. اما برای مراسم رسول ملاقلی پور خودم رو رسوندم.
خانواده داغدار خیلی خوب این زجر رو تحمل می کردن.
خیلی ها بودن. از صفارهرندی و محسن رضایی تا کارگردان ها و بازیگران تا مردم عادی. خدا رحمتش کنه.
یک وزیر شعار بود که تا مجلس میومد آروم بگیره، صداش رو به سرش می کشید و یک چیزایی می گفت.
نبوی معروف البته نه اون نبوی های سیاسی یا ابراهیم نبوی. اکبر نبوی منتقد سینما مجری مراسم بود.
شرف الدین از دوستان رسول ملاقلی پور گفت که امروز قرار بود کربلا باشن.
منوچهر محمدی آمد و از رسولشان گفت.
میرکریمی هم حرف هایی زد. اما نمی دانم چرا در پایان مراسم می خندید.
خدا به دخترهای ملاقلی پور و همسرش صبر بده.
علی ملاقلی پور از مردم تشکر کرد.
محسن رضایی هم ازش تعریف کرد.
کسی نبود که ازش بد بگه.
صفارهرندی، پیام رییس جمهور رو خوند.
جعفری جلوه هم رفت پشت میکروفن.
علی شادمان، شاد نبود. از عمو رسول می گفت که آخر میم مثل مادر در گوشش چی گفته بود.
عمو رسول گفته بود به عشق فاطمه زهرا این فیلم رو ساخته. در گوشش گفته بود که شاید سال دیگه نباشه.
راست میگن که آدم قبل از مرگ، سایه عزراییل رو حس می کنه. او هم حس کرده بود.
سفرش ناتموم موند. فیلمش هم همین طور. وزیر شعار هی اون وسط تیکه میومد. جمعیت داخل محوطه وول می خورد.
آقای دوربینی هم بود. شوکت هم بود. خیلی ها بودن. خیلی ها هم تیپ زده بودن و جلوی این سینمایی ها رژه می رفتن تا یکیشون برگرده و بگه بیا تو فیلم من بازی کن. خدا عقلشون بده. عوض این کارا برید کلاس بازیگری.
دلم داشت آتیش می گرفت. یاد نسل سوخته و مزرعه پدری افتادم. یاد هیوا. یاد سفر به چزابه.
روده درازی نمی کنم. در ادامه عکس هایی که از مراسم گرفتم رو گذاشتم تا ببینید.
البته اگر مموری کارتم تموم نمی شد باز هم می تونستم عکس های بیشتر و بهتری بگیرم.
خداحافظ
خداحافظ ملاقلی پور دوست داشتنی من.