پا تو کفش مهدی اخوان ثالث

چشم، چشم را نمی‌بیند؛ دست ها در جیب است
نگه نمی‌دارد تاکسی ، همه دربست می‌خواهند مسافر را
نگه جز نوک بینی دید، همان را هم نمی‌تانی
که برف است و کولاک است
وگر ترمز زنی پیش پای مسافر
با دست دماغی در می‌آورد پاره پولی از بغل بیرون
که شکم ها سخت سوراخ است
همان چیز بد بو کز بدن ‌آید برون ابری شود تاریک
چو ایستد، چشمانت شود سرخ و سرت می‌رود گیج
زور زیاد کاینست، پس دیگر چه داری انتظار
ز فرهنگ غریبه یا آشنا؟

رفیق نارفیق من! ای تنبل مفت خور، تاجر سرگین!
هوا بس شیرتوشیر سرد است … آی …
اجاق خانه ات گرم و پاداش آخر ماهت زیاد
سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای
منم، من، کارمند روزمزد، گشنه بی‌پول
منم، من، مجرد، بی زن رنجور
منم، قسط پرداز بانک، قرص اعصاب خور
نه پولدارم، نه دزدم، همان یک لا قبایم
بیا منشی بده وقتی، ببینم من مدیرم را، بدهکارم
همکارا! مدیرا! کارمند دون پایت در این سرما می‌لرزد
پولی نیست، این که اسمش زندگی نیست
راستی صدای عزرائیل را گر شنیدی، گو سوی ما آید؛ زندگی، سخت جان کاه است
من امشب آمدستم سبیلم را گروی تو بگذارم
پول دستی را غذای بچه بگذارم
چه می‌گویی که ارزان شد، مفت شد، پول نفت آمد؟
اضافه کار می‌دهد؟ شاید!
اگر این عدد را گرد می‌کرد و می‌شد بیست
خرج پیتزا خوران می‌کردیم با عیال
مدیرا! پولمان را بانک برده است، این یادگار سیلی سرد بهاران است
و حقوق آخر برج این فحش خوران، مرده یا زنده
به تابوت دم مرگ قبرستان هم ، نمی‌چربد
مدیرا! رو نویس حکم توبیخ را، که قرعه با نام ما شاید برون آید همی
نفرست، غلط کردم
مزاحی بود تراوش کرده از یک دل خسته، مغز تاب خورده
حقوقم را نمی‌خواهند دهند بی مالیات
مگر من چقدر می‌گیرم؟ ۴۰۰؟ ۳۰۰؟
نه
همه اش ۲۰۰ تا برگ سبز و ۱۰ درصد مالیات و بیمه ناجور
هوا پس، دل‌ها خسته، مدیران در پس پرده، منشیان چون شمر
روحم افسرده ، لباسم پوسیده و پاره،
درختان شکوفان، برف اندود،
زمین لغزنده، آسمان دلمان ابری،
غبارآلوده خُلق مردمان ما،
بهاران است انگار…

تصمیم گرفتم چیزی بنویسم برای برفی که امروز غافلگیرانه باریدن گرفت. شروع کردم به نوشتن که دیدم شعر زمستان است «مهدی اخوان ثالث» رو دارم با تغییر دوباره نویسی می‌کنم. امیدوارم روحش راضی باشه و مدیران دولتی و سازمان ها این شعر رو یک شوخی بپندارند.

Be Sociable, Share!

•