این یک لقمه نون ما رو آجر نکن؛ شما ببخش

۱۷ مرداد
دست ما را قلم کردند و قلممان را گرفتند

با یک روز تاخیر نمی‌دونم چرا دارم این پست را می‌نویسم؟!
هفدهم مرداد هم گذشت. مثل هفده مرداد پارسال، پیرارسال… مثل همه روزهایی که می آیند و می‌گذرند و فراموش می‌شوند. مثل ۱۶ مرداد که رفت یا همین امروز ۱۸ مرداد که اونم داره تموم می‌شه. مثل فردا که ۱۹ مرداده و اونم خیلی زود خواهد گذشت. اصلا فرقی هم مثل هفده مرداد با روزهای دیگه هست؟ بله می دونم ۱۷ مرداد برای ما که خبر و کار در مطبوعات را انتخاب کردیم قراره یک روز خاص باشه. از همون ده دوازده سال پیش که محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی توی مزارشریف به شهادت رسید مقرر شد که پسوند خبرنگار کنار این روز قرار بگیره. اما فقط همین یک نام کنار شماره یک روز هیچ طول و عرض دیگه‌ای هم نداره و نخواهد داشت. آخه اصلا توی مملکتی که خبرنگاری شغل به حساب نمی‌آید و خبرنگارا حشرات الارض هستند و زندان‌ها پر از همکاران ما داشتن روز خبرنگار اتفاق مهمی به شمار می‌آید؟ ای بابا به توصیه دوستان دیگه قرار نیست این جا مطلب تند بنویسم. سیاسی نویسی هم تعطیله بگذریم. داشتم از ۱۷ مرداد امسال می‌گفتم. امسال ۱۷ مرداد مثل همه روزهایی که طی می‌کنیم بدون خبر اومد و قصد کرد که برود. ما هم که خودمان را درگیر روزمرگی‌های همیشگی کردیم اصلا داشت یادمان می‌رفت که روز خبرنگار هم هست. اما خوب بعضی از دوستان نگذاشتند یادمان برود که خبرنگاریم و روز خبرنگاری هم هست. راستش از اون روزی که دادگاه اول متهمان حوادث اخیر برگزار شد حدس زدیم باید یک روز مهم در پیش باشد. در این دادگاه خوب خیلی از دوستان همکارانمان بودند. وقتی خبر بازداشت چند نفر دیگه از دوستانمان را در روزهای منتهی به این روز مهم شنیدیم به تقویم رجوع کردیم ببینیم که چه روز مهمی در پیش است. پنج شنبه که رفتیم پشت در انجمن صنفی روزنامه نگاران و با اون پلمپ بزرگ روی درش رو به رو شدیم تازه دوزاریمون افتاد که روز خبرنگار نزدیک شده و این هم هدیه‌ای از دادستانی است برای روز خبرنگار. وقتی توی اخبار تلویزیون دیدیم که میترا لبافی میکروفنشو برداشته و توی واحد مرکزی خبر گشته و جمعی از خبرنگاران عزیز کرده آقای ضرغامی مثل مراتی و نجف زاده رو جمع کرده که از تجربیاتشون بگن دیگه باورمون شد روز خبرنگار در راهه، وقتی در کنار تبریکاتی که از سوی نهادهای دولتی از فکس گرفته تا اس ام اس می‌آمد توهین‌های امام جمعه مشهد را به خبرنگاران خواندیم تقویم نگاه نکرده فهمیدیم که روز خبرنگار رسیده. بعد با چشم‌های کبود احمد زید آبادی در دادگاه به شغلی که انتخاب کردیم فکر کردیم و بغضمان ترکید. بغضی که چند ماهی است روی صفحه های روزنامه ها و پنجره های وب نریخته. بعض از این که وقتی نمی‌توانی روی قانون آزادی قلم بنویسی اصلا خبرنگار بودن چه معنی داره؟ بغض که بعد از دیدن عروسی که در دل خبرنگاران بیست و سی را از پخش به اصطلاح اعترافات متهمین برپاست و اونوقت از این که اون ها هم اسم خبرنگار روی خودشان گذاشتند از خودت از قلمت خجالت می‌کشی. از این که داری هنوز می‌نویسی و صدها نفر از دوستات بیکار خانه نشین شدن دیگه نوشتنت نمی آد. بغض می‌کنی از این بابت که یک روز قسم خورده بودی پا بذاری جای پای سید حسین فاطمی و میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل و امروز حتی جسارت نداری که از روزنامه نگار عزیزی که با تن بیمارش در زندان مانده – سعید حجاریان عریز را می‌گویم – بنویسی. از این که چرا اصلا باید نوشت وقتی بیشتر شماره های دفترچه تلفنت و PHONE BOOK موبایلت مال کسانی است که امروز نیستیند یا در زندان هستند و یا خبرهایی از ممنوع الکار شدنشان هست؛ از دوستانی که ترک وطن کردند؟؟؟… وقتی حتی نمی‌شود نام کشته‌گان این حوادث را بنویسی اصلا نوشتن چه معنی می‌دهد.
نه مثل این که باز نشد که این نامه رنگ و بوی سیاسی و حرف‌های غمگین را نگیرد. همش تقصیر این صفحات خالی روزنامه سفیدی‌های جای جای آن است که داغ یک خبر بر دلش مانده شاید هم تقصیر بی خبری‌های این روزها است. دارم به این فکر می‌کنم که دکتر علی شریعتی زنده بود دیگر نمی‌گفت قلم توتم من است.. دکتر جان دست ما را قلم کردند و قلممان را گرفتند.
پ.ن: این که چرا این مطلب را دیروز ننوشتم دلیل اساسیش این بود که روزمرگی‌ها وقتی برای نوشتن نگذاشت همین

روزتون مبارک